به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «گلستان ما»، در روز تاسوعای حسینی وقتی در میان جمعیت قدم می‌زنیم اولین چیزی که خودنمایی می‌کند، عظمت علم‌هاست. علم‌هایی که با پارچه‌های بلند و رنگین، از میان انبوه سرها و شانه‌های سیاه، به بالا می‌روند؛ گویی پل‌هایی میان زمین و آسمان ساخته‌اند تا پیامِ «یا حسین» را به عرش برسانند.

 صدای بم و سنگین طبل، ضرب‌آهنگی ایجاد کرده که با ضربان قلب عزاداران هماهنگ است. و در میان این همه صدا، نوحه‌هایی که با صدای خش‌دار و پُر از سوزِ سینه‌زنان خوانده می‌شود، گویی فضای شهر را سنگین و معنوی کرده است. هر بار که یک گروه، علم را به حرکت درمی‌آورد، صدایِ «یا حسین» از میان جمعیت، مانند موجی بلند، از میان کوچه‌ها عبور می‌کند و بازتاب می‌یابد.

در میان این هیاهوی مقدس، با پیرمردی که با چشمانی اشک‌بار، در گوشه‌ی کوچه‌ای ایستاده و با تسبیح، به عبور علم‌ها نگاه می‌کند، صحبت می‌کنم. او با صدایی لرزان می‌گوید: ما اینجا نیستیم که فقط مراسم برگزار کنیم؛ ما اینجا هستیم تا بگوییم هر سال، با هر سال، عشقمان به حسین (ع) جوان‌تر و پرشورتر می‌شود. این علم‌ها، نشانه‌ی وفاداری ما به این راه است.

حاج‌رضا که بیش از چهل سال است در این محله علم‌گردانی می‌کند در حالی که دستش را به چوب سنگین علم تکیه داده، با چشمانی که گویی به افقی دوردست خیره شده، می‌گوید: این علم، فقط چوب و پارچه نیست؛ این سنگینی تاریخ است.

وی ادامه داد: هر سال که این علم را بلند می‌کنم، انگار دارم باری از دوش خودم برمی‌دارم.

این شهروند گرگانی ادامه داد: ما این علم‌ها را بلند می‌کنیم تا به نسل بعد بگوییم «ببینید، وفاداری یعنی همین؛ یعنی حتی وقتی خسته شدید، باز هم علم را زمین نگذارید».

به گزارش «گلستان ما»، علم‌گردانی امروز گرگان، تنها یک سنت قدیمی نیست؛ این یک بیانیه‌ زنده است. بیانیه‌ای که می‌گوید در دل مرکز گلستان، هنوز هم قلبی وجود دارد که با هر ضربه‌ی طبل، برای کربلا می‌تپد. 

با نزدیک شدن به پایان این مراسم، علم‌ها آرام‌آرام به سمت مساجد و حسینیه‌ها حرکت می‌کنند، اما طنین نوحه‌ها و لرزش زمین زیر پای عزاداران، تا مدت‌ها در حافظه‌ی این شهر باقی خواهد ماند.

خبرنگار: سمیرا رجبی 

انتهای خبر