به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «گلستان ما»، تاریخ تشیع همواره شاهد تکرار الگوهایی است که در آن، «دانش» با «درایت» و «خون» با «پیام» گره می‌خورد. امام جعفر صادق (ع) به عنوان مؤسس تمدن فکری شیعه پیشوایی است که در میانه آشوبِ جابه‌جایی قدرت میان دو سلسله ظالم، راهِ سومی را گشود که نه به مسلخِ تندروی‌های بی‌حاصل رفت و نه در سکوتِ انفعال محو شد.

امروز، در بهار سال ۱۴۰۵، وقتی به کارنامه درخشان و عروج ملکوتی رهبر حکیم انقلاب، حضرت آیت‌الله خامنه‌ای (قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه) می‌نگریم، تبلور عینی آن «هندسه اقتدار صادقی» را در عصر معاصر مشاهده می‌کنیم:

۱ـ اقتدار علمی؛ از مسجد کوفه تا مرزهای دانش نوین:

امام صادق (ع) آموخت که سیاستِ پایدار، بدون پشتوانه علمی، ساختمانی بر روی آب است. حسن بن علی الوشاء نقل می‌کند که در مسجد کوفه ۹۰۰ استاد را دیده که همگی از «جعفر بن محمد» روایت می‌کردند (رجال النجاشی، ص ۳۹). این «انقلاب نرم»، زیربنای تمدنی شد که قرن‌ها دوام آورد.

در عصر حاضر، رهبر شهید ما با درکی عمیق از حدیث «العلمُ سلطان»، نهضت علمی ایران را به گونه‌ای راهبری کرد که دانش از حاشیه به متنِ قدرت ملی آمد. پیشرفت‌های خیره‌کننده در حوزه سلول‌های بنیادی، هوافضا و فناوری‌های دفاعی، در حقیقت بازسازی همان «دارالعلم صادقی» در تراز یک دولت-ملت مدرن بود تا شیعه دیگر هرگز در موضع ضعف تشکیلاتی قرار نگیرد.

۲- درایت سیاسی و مدیریت بحران در عصر فتنه:

عصر امام صادق (ع)، عصر شعارهای فریبنده بود. امام در پاسخ به دعوت‌های هیجانی برای قیام، بر «بصیرت» و «کادرسازی» تأکید داشت. روایت معروف «سدیر صیرفی» در کتاب کافی (ج ۲، ص ۱۹۰) گواهی است بر این حقیقت که امام، کیفیتِ یاران را بر کمیتِ آنان مقدم می‌داشت تا قیام، به انحراف کشیده نشود. امام صادق (ع) در پاسخ به «سدیر صیرفی» که ایشان را به قیامِ بی‌مبنا دعوت می‌کرد، به تعداد اندکِ یارانِ حقیقی (کمتر از ۱۷ نفر) اشاره کرده و فرمودند:

«وَ اللَّهِ یَا سَدِیرُ لَوْ کَانَ لِی شِیعَةٌ بِعَدَدِ هَذِهِ الْجِدَاءِ مَا وَسِعَنِی الْقُعُودُ»

«به خدا سوگند ای سدیر، اگر به تعداد این بزغاله‌ها یار (وفادار و با بصیرت) داشتم، نشستن برایم جایز نبود.»

رهبر شهید ما نیز در طول دهه‌ها زعامت، با همین درایت، کشور را از دالان‌های تاریکِ جنگ‌های منطقه‌ای و فتنه‌های داخلی عبور داد. ایشان با پی‌ریزی «محور مقاومت» به عنوان یک شبکه منسجم و بین‌المللی، همان راهبرد «سازمان وکالت» امام صادق (ع) را در مقیاسی جهانی پیاده کرد. این درایت سیاسی بود که باعث شد ایران اسلامی، علی‌رغم فشارهای بی‌سابقه، به قدرت اول منطقه تبدیل شود. ایشان در برابر تهدیدات آمریکا و صهیونیزم، نه فریب مذاکره را خورد و نه کشور را به جنگی بی‌حاصل کشاند؛ اما آنگاه که دشمن از خط قرمز عبور کرد، با عملیات‌های «وعده صادق»، هیبتِ پوشالی استکبار را فروریخت. این همان «دیپلماسیِ اقتدار» است که ریشه در مکتب جعفر بن محمد (ع) دارد.

۳- اخلاق در سیاست و شکوهِ شهادت:

در مکتب صادق آل محمد (ع)، اخلاق حتی در برابر دشمن (زندیقان و ملحدان) تعطیل‌بردار نیست. مناظرات ایشان در کتاب «الاحتجاج» (ج ۲، ص ۳۶۴) وقتی که «ابن ابی‌العوجاء» (ملحد معروف) پس از مناظره‌ای طولانی از نزد امام برخاست، گفت:

«مَا هَذَا بَشَراً وَ إِنْ کَانَ فِی اَلدُّنْیَا رُوحَانِیٌّ تَمَسَّدَ بِدَنُوفَه فَهُوَ هَذَا.»

«این شخص بشر نیست؛ اگر در دنیا روحِ مجردی باشد که گاهی لباس بدن می‌پوشد، او همین شخص است.» نشان می‌دهد که چگونه منطق بر تندی غلبه می‌کند.

رهبر معظم انقلاب نیز در تمام دوران حیات سیاسی خود، مظهر «صلابت اخلاقی» بود. ایشان در برابر توطئه‌های دشمن، شجاعتی علوی و در برابر امت، عطوفتی صادقی داشت. سرانجام، تهاجم بزدلانه دشمن مستکبر در اواخر بهمن‌ماه ۱۴۰۴ و نائل شدن ایشان به مقام رفیع شهادت، اثبات کرد که راهِ صدق، به سرخی خون منتهی می‌شود. این شهادت، نه یک نقطه پایان، بلکه «بعثتی دوباره» برای آرمان‌های انقلاب بود.

۴- استمرار راهبرد در میثاقِ جدید:

نقطه عطفِ درایتِ نظام اسلامی، در واقعه ۱۷ اسفند ۱۴۰۴ تجلی یافت. جایی که مجلس خبرگان با تاسی به سیره امام صادق (ع) در صیانت از کیان ولایت، حضرت آیت‌الله مجتبی خامنه‌ای را به عنوان خلف صالح و سکاندار جدید نظام معرفی کرد. این انتقال قدرتِ مقتدرانه در اوج بحران، نشان‌دهنده استحکامِ ریشه‌هایی است که امام صادق (ع) غرس کرد و رهبر شهید با خون خود آبیاری نمود.

امروز اگرچه داغدار رهبری هستیم که چون خورشید بر این سرزمین می‌تابید، اما میراث او یعنی «ترکیبِ علم، درایت و مقاومت»، زنده‌تر از همیشه است. ما آموخته‌ایم که در مکتب صادق آل‌الله، سکوت ما حکمت، سخن ما تبیین و خون ما مایه حیات جاویدانِ حق است. بیرقِ این پایداری، اکنون در دستانِ رهبری است که با همان درایت صادقی، ما را به سوی افق‌های روشنِ ظهور هدایت خواهد کرد.

«وَ سَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُونَ»