به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «گلستان ما»، در حالی که مسئولان از رسیدن به استانداردهای کشوری سخن می‌گویند، مردم همچنان با دغدغه تأمین نان گرم و هزینه‌های جانبی دست‌وپنج نرم می‌کنند؛ مسئله‌ای که نشان می‌دهد برای گذار از «دغدغه نان»، نیازمند عبور از مسیرِ صرفِ افزایش سهمیه و حرکت به سوی راهکارهای ساختاری همچون نانوایی‌های سیار یا مشوق‌های محلی هستیم.

پاسخ مسئولان؛ از افزایش ۵۰ درصدی تا طعم عدالت
در میان این گلایه‌ها، صدای مسئولان نیز به گوش می‌رسد. فرماندار شهرستان ترکمن در گفتگو با خبرنگار «گلستان ما» ضمن تایید وجود این چالش، از تلاش‌های انجام شده دفاع کرد.

امید سقلی با اشاره به اینکه سرانه میانگین آرد در استان گلستان به ۸ کیلوگرم و ۲۰۰ گرم می‌رسد، معتقد است که سهمیه زابل‌محله علیا نسبت به استانداردهای استانی، وضعیت نسبتاً مناسبی دارد.

فرماندار بندرترکمن با اشاره به یک پیشرفت مهم می‌گوید: ما در سال گذشته با یک مشکل مواجه بودیم؛ سهمیه آرد خانه‌پز در روستاهای فاقد نانوایی بندرترکمن تنها ۶ کیلوگرم بود اما با پیگیری‌های مستمر، هماهنگی با استانداری گلستان و همکاری نزدیک اداره کل غله، توانستیم این رقم را به ۹ کیلوگرم برسانیم.
این افزایش ۵۰ درصدی در میزان سهمیه، از نظر فرمانداری یک «کار بزرگ» محسوب می‌شود که هدف آن جبران کمبود نان در روستاهای کم‌جمعیت است.
فرماندار تأکید می‌کند: طبق محاسبات جدید، این ۹ کیلوگرم آرد می‌تواند حدود ۲۰ قرص نان تولید کند که برای یک خانواده چهار نفره، رقمی قابل‌قبول و نزدیک به میانگین کشوری است.
از یک سو، مسئولان با نگاهی کلان و بر اساس میانگین‌های استانی به موضوع می‌نگرند و از افزایش سهمیه خرسندند؛ و از سوی دیگر، اهالی روستا با نگاهی جزئی و بر اساس نیاز روزانه، از کمبود نان شکایت دارند.
واقعیت این است که در اقتصاد خانوار «میانگین» لزوماً به معنای «کفایت» نیست وقتی هزینه‌های جانبی (مانند رفت‌وآمد به شهر برای خرید نان یا خرید آرد اضافی) به معادله اضافه شود، آن ۵۰ درصد افزایش نیز ممکن است در برابر تورم و نیاز روزافزون، ناچیز به نظر برسد.
گزارش ما در زابل‌محله علیا نشان می‌دهد که مسیر رسیدن به رفاه، تنها در افزایشِ مقطعی سهمیه‌ها نیست؛ بلکه نیاز به یک راهکار ساختاری دارد. آیا می‌توان مدل «نانوایی‌های سیار» را در این روستاها فعال کرد؟ آیا می‌توان با ارائه مشوق‌های مالی، نانوایی‌های کوچک محلی را در این مناطق احداث کرد؟
امید اهالی روستا به پیگیری‌های مداوم فرمانداری و استانداری است، اما آن‌ها منتظر هستند تا این اعداد و ارقام، به نان گرم و گرم و بی‌دغدغه‌ای تبدیل شود که بر سفره‌هایشان می‌نشیند. تا زمانی که این چالش حل نشود، «تلاش و استقامت» مردم این روستا، همچنان در سایه «بی‌ثباتی نان» خواهد ماند.