به گزارش گلستان ما ؛ مسجد از جمله اماکن مقدس در اسلام است که می‌بایست در انسان انقلاب روحانی ایجاد کند. لذا درون و برون مسجد باید به گونه‌ای باشد که وقتی از غلغلهٔ بازار و همه درگیری‌های روزمره وارد آن شدیم حال و هوایی دیگری را در ما زنده کند. به سخنی دیگر هر مسجد دارای سخت افزار و نرم افزار است. سخت افزارها همان بنا و ساختمان و نرم افزار هم برنامه‌ها و عملکرد مسجد است.

اما متأسفانه برخی از مساجد شهر گرگان، دیگر حال و هوای‌مان را تغییر نمی‌دهند و با چالش‌هایی روبه‌رو شده‌اند که می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:

1- مساجد از نظر ظاهری می‌بایست مناسب باشند. در گذشته، ساخت مسجد بر پایه یک اصول و قاعده‌ای بود. اما مساجدی که در امروزه ساخته شده‌اند چنین نیستند نه کیفیت بصری دارند و نه تحول درونی ایجاد می‌کنند و مثل آپارتمان‌های مسکونی یا مجتمع‌های تجاری بدون حیاط هستند.

در حالی که وضوخانه و سرویس‌های بهداشتی مسجد باید در حیاط باشد تا مومنان با وضو وارد صحن مسجد شوند. حتی مساجد قدیمی هم پس از بازسازی چنین شدند.

همچنین مناره نشانه‌ای بوده تا مردم از فاصله دور بدانند که مسجد کجاست و در واقع مأذنه‌ای برای اذان گفتن بود. گفتنی است که مساجد دو مناره از نمادهای مساجد شیعه است.

 نمونه دیگر این‌که وقتی فردی وارد صحن مسجد می‌شود باید رو به قبله باشد و از جلوی نمازگزاران در نیاید تا آن‌ها تمرکز داشته باشند. این مسئله در مساجد قدیمی رعایت می‌شد. اما در مساجدی که در چند سال گذشته ساخته شده‌اند، سازندگانشان هر کجا که دلشان خواست در ورودی را می‌سازند و توجهی به قبله نمی‌شود.

2-برخی از مساجد پایگاه اقوام و احزاب شده است. به این معنا که گردانندگان مسجد، که در جستجوی یک پایگاه بودند از مسجد بعنوان ابزار استفاده کردند و آن‌جا را مکانی برای گردهمایی اقوام، طوایف و خویشاوندان خود قرار داده‌اند.

البته ما منکر فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی مسجد نیستیم. در زمان پیامبر اکرم (ص) تمام مشکلات اقتصادی، اجتماعی، زناشویی، روانی، دفاعی، پزشکی و اقتصادی مردم در مسجد حل می‌شد. مسجد جای سیاست و عبادت است، ولی جای فعالیت‌های حزبی و جناحی و کارهای ناسیونالیستی نیست. مسجدی که بوی وحدت را ندهد همان مسجد ضِرار است. مسجد خانه ملت است نه خانه عده‌ای خاص.

3- موروثی شدن امامت مساجد، یکی دیگر از آفات است. متأسفانه برخی ائمه جماعات تلاش می‌کنند که پس از خود، فرزندانشان را امام جماعت قرار دهند. این کار، باعث شده که شایسته‌ها کنار بروند. به صرف فرزند فلانی بودن، نمی‌بایست پا در محراب امام جماعت گذاشت.

در واقع عین استبداد است که یک کسی بعد از خودش، جایگاه را به فرزندش بسپارد و با این کار نه تنها اعتماد مردمی از بین می‌رود. بلکه حرمت مساجد هم شکسته خواهد شد. البته در صورتی که فرزندان ائمه جماعات از عدالت برخوردار بوده و مورد اعتماد مردم باشند و شخص عادل و اعلمی هم نباشد در این صورت مانعی نخواهد داشت.

انتهای پیام /